เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แพทย์เจ้าของไข้ถือรายงานผลตรวจ พลางกวาดสายตาดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ อ้าปากค้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง “นี่… นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน
ค่าดัชนีทุกตัวล้วนฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ กระทั่งยังดีกว่าคนปกติทั่วไปเสียอีก… นี่มันไม่ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย!”
บุตรชายของศาสตราจารย์ชราตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย ครั้นเหลือบเห็นสายตาที่ท่านพ่อส่งสัญญาณมา จึงจำต้องสะกดกลั้นความปีติยินดีในใจเอาไว้อย่างสุดกำลัง
ในวันนั้น ศาสตราจารย์ชรายืนกรานจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้ ไม่ว่าแพทย์จะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่ แพทย์ร้อนใจจนกระทืบเท้าไปมา “ท่านเพิ่งจะฟื้นตัว ต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการก่อนขอรับ!” ศาสตราจารย์ชราไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง โบกไม้โบกมือพลางกล่าวว่า “จะเฝ้าดูอาการอะไรกัน ชีวิตนี้ของข้าก็ล้วนเก็บตกกลับคืนมาได้ทั้งนั้น หากยังเฝ้าดูอาการต่อไปคงได้มลายหายไปจริง ๆ แน่!”