กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชั่วขณะที่จีเฉิงหยวนถูกถีบตกเตียงนั้น เขางุนงงไปหมดทั้งตัว
เขานั่งอยู่บนพื้น เปลือยท่อนบนสีแดงเรื่อ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง มองดูสตรีบนเตียงที่ห่อผ้านวมแน่นหนา เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังถลึงตาใส่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
“เจ้าถีบข้าหรือ”
“ที่ถีบก็คือเจ้านั่นแหละ” น้ำเสียงของหลิงชีอู้อี้อยู่ในผ้านวม แฝงแววกัดฟันกรอด “เจ้าดูเอาเถิดว่าตอนนี้ชั่วยามอะไรกันแล้ว การเข้าเฝ้ายามเช้าเล่า ฮ่องเต้อย่างเจ้ายังอยากจะเป็นอยู่หรือไม่”
จีเฉิงหยวนก้มหน้ามองรอยแดงจาง ๆ ตรงแผงอกของตนเองคราหนึ่ง มันเป็นรอยที่นางถีบ ไม่เจ็บ ทว่าสะดุดตายิ่งนัก
จู่ ๆ เขาก็หัวเราะออกมา
“หัวเราะอะไรกัน” ใบหน้าของหลิงชียิ่งแดงก่ำขึ้น