ตอนที่ 107 พาตัวสามคนไป 2

เถ้าแก่โจวตอบรับคำหนึ่ง ล้วงเอาปี่เงาเลานั้นออกมาจากแขนเสื้อ จ่อริมฝีปากเป่าคราหนึ่ง

ไร้ซึ่งสรรพเสียง อย่างน้อยจีเฉิงหยวนก็มิได้ยินเสียงอันใด

ทว่าเถ้าแก่โจวพยักหน้า “ซูซิ่งกึ่งถ้วยชามาถึง อาเหยาไกลกว่าเล็กน้อย หนึ่งถ้วยชา”

เป็นจริงดังคาด ชั่วเวลาไม่ถึงกึ่งถ้วยชา สตรีผู้หนึ่งสวมเสื้อกั๊กยาวสีน้ำเงิน เกล้ามวยผมดำขลับก็ปรากฏกายขึ้นในลานเรือนอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย

นางดูอายุราวสามสิบต้น ๆ รูปลักษณ์ธรรมดาสามัญ จัดเป็นประเภทที่หากโยนเข้าไปในฝูงชนแล้วจะหาไม่เจออีกเลย

ทว่าแววตาของนางปราดเปรียวยิ่ง หลังก้าวเข้าประตูมาก็กวาดตามองเจิ้งเถี่ยที่ยืนอยู่ในลานเรือนรอบหนึ่ง จากนั้นมองเถ้าแก่โจวอีกปราดหนึ่ง สุดท้ายสายตาจึงมาหยุดอยู่ที่ร่างของจีเฉิงหยวน ชะงักไปชั่วครู่