ตอนที่ 79 พงไพรลึกวางกับดักซุ่มโจมตี

เจียงหว่านเท้าคางเล็ก ๆ พลันดวงตาเป็นประกาย เอ่ยเสียงใสว่า “ตามที่ข้าเห็น มิสู้ลงมือจัดการสายลับไม่กี่คนนี้โดยตรงไปเสีย ปรึกษาเรื่องไร้สาระเหล่านี้ไปก็ไม่มีประโยชน์อันใดเลย!”

“ข้าเห็นพ้องด้วย! ยังคงเป็นหลานสาวคนโตของข้าที่คิดตรงกันกับข้า!” หลิงเซียวเอ่ยพลางอุ้มเจียงหว่านขึ้นมาในคราเดียว แล้วหอมลงบนแก้มนุ่มนิ่มดั่งวัยเยาว์ไปหนึ่งฟอด

การกระทำที่สนิทสนมเป็นกันเองตามอำเภอใจนี้ ทำเอาหลิงชีมองจนมุมปากกระตุกอย่างแรง

จีจิงหานก้าวขึ้นหน้าทันควัน ดึงตัวเจียงหว่านลงมาจากอ้อมอกของหลิงเซียวอย่างแผ่วเบา หยิบผ้าเช็ดหน้าประจำกายออกมาเช็ดซ้ำ ๆ บนแก้มที่เพิ่งถูกหอม น้ำเสียงจริงจังเอ่ยพึมพำแผ่วเบา “ท่านอาหลิง ชายหญิงมิควรแตะเนื้อต้องตัวกัน ภายหน้าพึงระวังให้จงหนัก ไม่อาจใกล้ชิดคุณหนูตามอำเภอใจ”