กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คำพูดนี้มิควรเป็นข้าที่ถามเจ้าหรอกหรือ”
หลิงชีย่อกายลง สายตามองเขาอย่างสงบนิ่ง “พวกเจ้าเป็นคนของค่ายบัญชาการทหาร ไฉนจึงตามล่าพวกเรากระชั้นชิดเช่นนี้ แล้วผู้ใดเป็นคนออกคำสั่ง”
ชายวัยกลางคนกัดฟันแน่น หันหน้าหนีไปอีกทาง
หลิงเซียวเดินเข้ามา เหยียบเท้าลงบนหน้าอกของเขาพลางเอ่ยอย่างดุร้ายว่า “ไม่พูดหรือ เหล่าจื่อมีวิธีนับร้อยที่จะทำให้เจ้าเปิดปาก”
“ช้าก่อน” จีเฉิงหยวนห้ามเขาไว้ โน้มตัวลงมองชายวัยกลางคนผู้นั้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันสุดจะบรรยาย “เจ้าเป็นผู้กองของค่ายบัญชาการทหารสินะ
ดูจากฝีมือและการสั่งการของเจ้า อย่างน้อยคงทำมาสิบปีแล้ว เจ้ามีครอบครัว มีคนเฒ่าคนแก่และลูกเล็ก ไฉนต้องเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อภารกิจเดียวด้วยเล่า