กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้า——” เส้นเลือดปูดโปนบนมือที่กุมดาบของเยี่ยนอีเตา ทว่ากลับพบว่าตนเองกระทั่งเรี่ยวแรงจะยกดาบก็ไม่มีเสียแล้ว
“ข้าอะไรกันเล่า?” หลิงชีควงดาบสั้นในซอกนิ้วเป็นวง เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าคงมิได้คิดว่าข้ากำลังคุยโวหรอกกระมัง?
ท่านเจ้าศาลาเยี่ยน ตอนนี้แม้แต่ยืนเจ้าก็ยังยืนแทบไม่มั่นคงแล้ว คนหลายสิบคนด้านหลังเจ้านั่น เพียงพวกเราลงมือ เกรงว่าคงต้องไปเยือนน้ำพุเหลืองในไม่ช้า!”
“ตกลง” เยี่ยนอีเตาสูดหายใจเข้าลึก คำว่าตกลงคำหนึ่งเค้นรอดออกมาจากซอกฟัน เขาเสียบดาบยาวกลับคืนข้างเอว “ศาลาเงาเร้นลับ เป็นของเจ้าแล้ว”
“ท่านเจ้าศาลา!” บรรดามือสังหารด้านหลังส่งเสียงฮือฮาระงม
เยี่ยนอีเตายกมือห้ามปรามพวกเขา สายตาจับจ้องไปที่หลิงชีตรง ๆ “แต่ข้ามีเงื่อนไข”
“ว่ามาสิ ลองฟังดู”