เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงหว่านรีบหุบปากทันที นางแลบลิ้นน้อย ๆ วางผลไม้ป่าไว้ข้างตั่ง แล้วหมุนตัววิ่งพรวดพราดออกไป
“บุตรีของท่านหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูราวกับสลักเสลาจากหยกช่างน่ารักยิ่งนัก”
แม้หลิงชีจะรู้สึกว่าบุตรสาวบ้านตนเองไร้ศัตรูเทียมทาน ทว่าพอได้ยินเขาปั้นหน้าแข็งทื่อฝืนเอ่ยชมเช่นนี้ ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่ง
“เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด อาหารเย็นเสร็จแล้วจะมาเรียก” กล่าวจบก็ก้าวออกจากประตูไป
ภายในห้องพลันเงียบสงบลง
จีเฉิงหยวนมองดูผู้เป็นหลานชายแล้วเอ่ยถาม “ข้าพูดอะไรกันผิดไปหรือ รู้สึกเหมือนนางจะโกรธเอา”
“โกรธหรือขอรับ” จีจิงหานมีสีหน้างุนงง
ชาติก่อนเขามีชีวิตอยู่จนถึงอายุยี่สิบห้าปี ไม่เคยได้ข้องแวะกับสตรี จึงไม่เข้าใจความคิดอ่านของสตรีจริง ๆ
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเสียงให้ต่ำลง “ท่านอาสอง คนบ้านนี้แซ่หลิง เป็นทายาทที่หลงเหลืออยู่ของแม่ทัพหลิงเซิ่งขอรับ”