ตอนที่ 19 เจอคนคุ้นเคย

หลิงชีล้วงเงินก้อนย่อยชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะคิดเงิน

“เถ้าแก่ซุน นี่เป็นเงินค่าเสื้อผ้า ท่านเก็บไว้ให้ดีเถิด”

เถ้าแก่ซุนรีบรับไป ชั่งดูในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าเบิกบานดั่งบุปผา “พอแล้ว พอแล้ว ภรรยาโปรดรอสักประการ ข้าจะทอนเงินให้ท่าน”

“ไม่ต้องทอนแล้ว” หลิงชียัดเสื้อผ้าที่ห่อเรียบร้อยลงในตะกร้าสะพายหลัง หมุนตัวเตรียมจะจากไป

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

เสียงของดรุณีผู้นั้นดังขึ้นมาอีก ครานี้แฝงความไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด “เถ้าแก่ซุน ในร้านนี้มันกลิ่นอะไรกัน กลิ่นอายยากจนข้นแค้นโชยหึ่ง รมเสียจนข้าปวดหัวไปหมด”

สตรีสูงศักดิ์วัยราวสี่สิบกว่าปีข้างกายนางดึงแขนเสื้อนางเบา ๆ เอ่ยเสียงต่ำคำหนึ่งว่า “อวิ๋นเอ๋อร์” น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง ทว่ามิได้ตำหนิติติงจริงจังแต่อย่างใด