ตอนที่ 9 พี่น้องจำกันได้

เจียงหว่านกะพริบตา ปรายสายตามองใบหน้าของหลิงชีอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันซี่เล็ก ๆ ราวเมล็ดข้าวสารสองซี่

นางยื่นมืออ้วนป้อมทั้งสองข้างออกไป โผเข้าหาหลิงชีพลางดิ้นดุกดิก “มู— มูมู—”

หลิงชีวางถ้วยยาไว้ด้านข้าง แล้วอุ้มนางขึ้นมา

เจ้าตัวเล็กซุกหน้าเข้ากับซอกคอของนางทันที ถูไถไปมาประหนึ่งลูกแมวตัวน้อย

“หิวหรือไม่” หลิงชีเอ่ยถาม

เจียงหว่านไม่ตอบ ยังคงถูไถต่อไป

หลิงชีรู้แจ้งว่า นางยังพูดคำว่า “หิว” ไม่เป็น ทว่าการถูซอกคอก็คือความหมายว่าหิวนั่นเอง

นางนำข้าวบดที่อุ่นไว้ในหม้อออกมา ตักใส่ถ้วยเล็กค่อนถ้วย แล้วป้อนทีละช้อน ๆ

เจียงหว่านกินอย่างเร่งรีบ ปากเล็ก ๆ เคี้ยวเสียงดังจ๊อบแจ๊บ ครั้นกินถึงช้อนที่สามจู่ ๆ ก็หยุดลง แล้วหันศีรษะมองไปทางเตาไฟ

“อื้อ” นางยื่นนิ้วชี้ไปทางนั้น