0397

⬢⬢⬢

ตอนที่ 397 ความกระอักกระอ่วนที่แสนหวาน

เมื่อเห็นเสิ่นหัวหนงเดินเข้ามา ฮั่วถิงก็เงยหน้าขึ้นมอง สายตาของทั้งสองสอดประสานกันกลางอากาศ ครู่หนึ่งต่างฝ่ายต่างไม่เอ่ยปากพูดอะไร

“แม่คะ! พ่อตื่นแล้วค่ะ” เจาเจาพูดด้วยความดีใจ

ก่อนหน้านี้เสิ่นหัวหนงหลอกเด็กน้อยว่าถ้าฮั่วถิงตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ก็แปลว่าใกล้หายดีแล้ว ซึ่งเธอก็เชื่ออย่างสนิทใจ

เสิ่นหัวหนงตอบรับในลำคอแล้วเบนสายตาหนี จากนั้นจึงวางปิ่นโตในมือลงบนโต๊ะพลางกวักมือเรียกเจาเจาให้มากินข้าว “วันนี้มีหมั่นโถวฟักทอง ผักบุ้งไฟแดง เต้าหู้แห้งผัดเนื้อสัตว์ แล้วคุณอาเสี่ยวเผิงยังอุตส่าห์นึ่งไข่ตุ๋นให้ลูกถ้วยหนึ่งด้วยนะ”

เจาเจายิ้มร่าเดินเข้ามา เสิ่นหัวหนงยื่นปิ่นโตใบเล็กของเธอให้ ช่วยจัดเก้าอี้ให้เรียบร้อย แล้วนำกับข้าวที่ใส่ปิ่นโตห่อกลับมาออกมาวางไว้ ปล่อยให้เธอกินข้าวด้วยตัวเอง ซึ่งที่นี่มีเพียงส่วนแบ่งของเธอและเจาเจาเท่านั้น

เพิ่งจะปรนนิบัติคนตัวเล็กเสร็จ มือก็ถูกคนตัวใหญ่ที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงเกี่ยวไว้ นิ้วของฮั่วถิงถูไถไปมาบนฝ่ามือของเธอ “ภรรยาครับ……”

ชายร่างใหญ่ผู้ป่วยกระเสาะกระแสะส่งเสียงแหบพร่า ในนั้นยังแฝงความน้อยใจไว้เล็กน้อย “แล้วผมล่ะ? คุณจะไม่สนใจผมแล้วเหรอ?”

เสิ่นหัวหนงปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าคุณไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าอยากให้ฉันเป็นม่ายหรอกเหรอ? แล้วฉันจะดูแลคุณไปทำไม ฉันวางแผนชีวิตใหม่ของตัวเองก็ยุ่งจะแย่แล้ว”