0395

⬢⬢⬢

ตอนที่ 395 ผมขอสาปแช่งคุณ!

เรือลากจูงเสียการควบคุม มันแล่นไปบนผิวน้ำอย่างบ้าคลั่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยุดนิ่ง แล้วโยกเยกไปตามแรงคลื่น

โชคยังดีที่แม้ถังน้ำมันจะถูกกระสุนยิงจนแตก แต่ปริมาณน้ำมันที่เหลืออยู่ข้างในไม่ได้มีมากนัก มันนับเป็นเพียงปริมาณที่พอดีสำหรับการเดินทางจากท่าเรือซินโจวไปยังฮ่องกง ซึ่งตอนนี้ใช้ไปเกินกว่าครึ่งแล้ว น้ำมันที่รั่วไหลออกมาจึงมีไม่มากนัก

เปลวเพลิงลุกลามไปยังห้องโดยสารอย่างเชื่องช้า แต่ในเวลานี้ส่วนหัวเรือทั้งหมดได้ถูกจุดติดไฟจนลุกโชนไปหมดสิ้น เสียงเกลียวคลื่นถูกกลบด้วยเสียงเปรี๊ยะ ๆ จากตัวเรือที่กำลังไหม้และเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องเป็นระยะ

ฮั่วถิงขวางอยู่ที่ประตูห้องโดยสาร บุคคลทั้งสองในห้องนั้นปรากฏให้เห็นชัดเจนจากแสงไฟที่สาดส่อง สวีปิ่งหรงและเริ่นซวินเจี๋ยนั่งหันหน้าเข้าหากัน ต่างคนต่างจับจองมุมหนึ่งและไม่มีใครขยับเขยื้อน

สวีปิ่งหรงจ้องมองเปลวไฟด้วยสายตาว่างเปล่า ส่วนเริ่นซวินเจี๋ยหันมามองฮั่วถิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

ซ่งต๋าไม่เข้าใจว่าทำไมฮั่วถิงถึงรู้จักเขา แต่สิ่งที่เขาเข้าใจได้น้อยกว่านั้นคือ ตั้งแต่เริ่มชีวิตหนีหัวซุกหัวซุน เขาก็แทบไม่ได้สนทนากับใครและไม่เคยเอ่ยชื่อจริงของตัวเองเลย แม้แต่กับซ่งต๋าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เขาก็ยังเอ่ยถึงมันเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

เขามั่นใจว่าไม่เคยพบฮั่วถิงมาก่อน แล้วอีกฝ่ายรู้จักเขาได้อย่างไร? เขาตรวจสอบประวัติของตัวเองงั้นหรือ? หรือว่าฮั่วถิงคนนี้...