เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 299 การเตรียมตัวก่อนการโต้กลับของเหลียงอวี้ผิง
ในขณะนั้นเหลียงอวี้ผิงกำลังอยู่ในระหว่าง “ชี้แจง” ปัญหา ซ่งต๋าจึงได้ยินเพียงประโยคสองประโยคที่อีกฝ่ายกำลังแก้ต่างว่าเธอไม่ได้ขโมยของ แต่เป็นสิ่งที่เสิ่นหมิงเจ๋อมอบให้เธอและเรื่องทำนองนั้น
หลังจากนั้นซ่งต๋าก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจไล่ออกไป จึงไม่ได้ยินเรื่องราวหลังจากนั้น
ทว่าเขาก็พอจะเดาออก
ทว่าไม่ว่าจะลักทรัพย์หรือโกหกก็ไม่ใช่โทษหนักหนาสาหัสอะไร ก็แค่ถูกอับอายขายหน้าบ้างเท่านั้น
ซ่งต๋าเห็นว่าการกระทำที่ทำให้ได้รับความอับอายนั้น ต้องดูว่าใช้กับใคร สำหรับคนที่มีความภูมิใจในตัวเองสูงนั่นถึงจะเรียกว่าการลงโทษ ยกตัวอย่างเช่นการใช้กับเสิ่นหมิงเจ๋อ
แต่สำหรับคนไร้ยางอายพวกนั้น อย่างเช่นการทำให้อับอายต่อเหลียงอวี้ผิง มันแทบจะไม่ใช่การลงโทษเลย เพราะเจ้าตัวเดิมทีก็ไม่ได้มีหน้ามีตาและไม่ได้ถือสาอะไรอยู่แล้ว
มันก็เหมือนกับคนที่ไม่ได้เชื่อเรื่องชาติหน้า แล้วคุณไปบอกกับเธอว่าตัดสินจำคุกเธอสามร้อยปี ให้หลังจากตาย ชาติหน้า ชาติถัดๆ ไปอีกสามร้อยปีข้างหน้าต้องติดคุกต่อไป ให้วิญญาณของเธอติดคุกรับโทษ แบบนั้นมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า?
เหมือนกับคนที่ไม่เชื่อเรื่องชาติหน้า หากคุณบอกเธอว่าตัดสินจำคุกสามร้อยปี ให้หลังจากตายไป ชาติหน้า ชาติต่อไป ตลอดสามร้อยปีข้างหน้ายังต้องติดคุกอยู่ เพื่อให้จิตวิญญาณต้องโทษทัณฑ์ นั่นจะมีประโยชน์อะไร? ชัดเจนว่าไม่มีประโยชน์