0293

⬢⬢⬢

ตอนที่ 293 เธอเป็นแค่หัวขโมยหน้าไม่อาย

ทันทีที่เหลียงอวี้ผิงนั่งลง เธอก็รู้สึกว่าปฏิกิริยาของตัวเองรุนแรงจนเกินไป เหมือนกับกำลังประกาศให้คนอื่นรู้ว่า ‘ที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง’ [หมายเหตุ: สำนวน ‘ที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง’ หมายถึง การพยายามปกปิดความผิดแต่กลับเผยพิรุธออกมาเอง]

เธอขบเม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ

เป็นไปตามคาด เธอเห็นเสิ่นหัวหนงมองมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก

ผู้อำนวยการเซียวที่อยู่ด้านหลังเสิ่นหัวหนงยังคงกวาดสายตามองเธอด้วยความจู้จี้และรังเกียจราวกับจะจับผิด

นอกจากนั้นยังมีชายหนุ่มหญิงสาวแปลกหน้าอีกสองคน ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะมาจากในเมือง ฐานะน่าจะดีทีเดียว เพียงแต่สายตาที่พวกเขามองมายังเธอนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจนัก จนต้องขมวดคิ้วเรียวสวยนั้นเข้าหากัน

ในเวลานี้เอง ประตูหอพักที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องไปก็เปิดออก ยุวชนส่งชนบทห้าคนเดินหัวเราะพูดคุยกันออกมาจากห้อง แล้วมายืนมุงดูเรื่องสนุกที่หน้าประตู

หยางเถาที่เพิ่งทะเลาะกับเหลียงอวี้ผิงไปเมื่อครู่ ตอนนี้กลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอชะเง้อคอยาวแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “เหลียงอวี้ผิง ญาติเธอมาหาเหรอ? ใช่ญาติที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลเมืองจิ่งหรือเปล่า? ฉันรู้อยู่แล้วว่าพ่อแม่เธอทำงานในโรงพยาบาล ต้องมีคนรู้จักแถวนี้แน่ ๆ ต่อไปเธอต้องช่วยดูแลพวกเราด้วยนะ!”

เหลียงอวี้ผิง: ......