0222

⬢⬢⬢

ตอนที่ 222 อิทธิพลของผู้สอน

เขาเป็นพี่ชายนะ อีกอย่างเขาก็ต้องรักษาหน้าด้วย

น่าเสียดายที่เสิ่นหัวหนงคนเป็นน้องสาวกลับไม่ค่อยได้มาตรฐานเท่าไรนัก พอเธอวางกับข้าวเสร็จ ก็ทิ้งเขาไว้แล้วเดินออกไปที่ลานบ้านเฉยเลย ทิ้งให้เสิ่นหมิงเจ๋อที่กำลังตั้งตารอและมีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างต้องเฝ้ามองตาม

เสิ่นหมิงเจ๋อเห็นเธอออกไปก็ไม่ได้ตามไป เขาฝังใจกับเรื่องบางอย่างแล้วกินข้าวต่อ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลานสาวนั่งอยู่ตรงข้าม มือรองคางวางไว้บนโต๊ะแล้วกำลังจ้องเขาอยู่ เหมือนกำลังดูเรื่องเหลือเชื่ออะไรสักอย่าง ดวงตากลมโตกลอกไปมาดูซุกซนเฉลียวฉลาด

“เป็นอะไรไป เจาเจา”

เจาเจากะพริบตาแล้วถามว่า “ท่านน้า อร่อยไหมคะ”

เสิ่นหมิงเจ๋อมองดูวงมะระที่คีบไว้ในตะเกียบ พูดตามตรงว่าเมื่อครู่เขามีเรื่องในใจเลยไม่รู้ว่ากินอะไรเข้าไป ตอนนี้ถึงได้รู้รสขมจากมัน แต่เขาไม่ใช่คนเลือกกิน ชายหนุ่มที่เรียนเภสัชกรรมน่ะนะ มะระที่กินเข้าไปก็คือตัวแทนของสรรพคุณขับร้อนถอนพิษ รับประทานในฤดูร้อนเช่นนี้ถือว่าเหมาะสมแล้ว เขาพยักหน้าแล้วตอบภายใต้สายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของเจาเจาว่า “อร่อย”

เขารู้ดีว่าเจาเจาไม่ชอบกินมะระจึงแกล้งหยอกเธอว่า “มะระมีสรรพคุณขับร้อนถอนพิษ เจาเจาอยากลองชิมสักคำไหม”

หัวเล็ก ๆ ของเจาเจาส่ายไปมาเหมือนกลองป๋องแป๋ง เธอเอามือปิดปากแล้วพูดว่า “คุณแม่บอกว่าท่านน้าต้องชำระใจบำรุงสายตาเลยต้องกินมะระ พวกหนูดูออกชัดเจนแล้ว ไม่ต้องกินหรอกค่ะ”