0206

⬢⬢⬢

ตอนที่ 206 ความลำบากใจของการโอบกอด

ฮั่วถิงไม่กล้ากอดเธออีกแล้ว การกอดกันที่นี่สภาพแวดล้อมไม่เป็นใจ มันเท่ากับเป็นการบีบบังคับให้เขาต้องตายเสียเปล่าๆ

เวลานี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเธอ เพราะกลัวว่า “น้องชาย” ที่ลุกขึ้นมาอย่างเงียบเชียบจะเผยความลับของเขาให้เห็น

เสิ่นหัวหนงหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้ขยับตัว

ฮั่วถิงรู้สึกว่าความนึกคิดของตนคงถูกมองทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว เขาไอออกมาอย่างอึดอัดพลางกล่าวว่า “ขึ้นมาสิ ไม่ใช่ว่าเดินไม่ไหวแล้วหรอกเหรอ ฉันแบกเธอกลับไปเอง”

เสิ่นหัวหนงเพิ่งจะปีนขึ้นไปอย่างเชื่องช้า ฮั่วถิงก็ลุกขึ้นยืนทันควัน

เสิ่นหัวหนงเซไปด้านหลังเล็กน้อย จึงรีบโอบรอบคอเขาไว้ทันที รู้สึกได้ว่าบ้านเรือนสองข้างทางถอยร่นไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว ทำให้รู้ว่าเมื่อครู่เขาเดินช้าขนาดไหน

แผ่นหลังของชายหนุ่มแข็งแรง ไหล่กว้าง กล้ามเนื้อตึงแน่นเปี่ยมไปด้วยพลัง การได้เกาะอยู่บนหลังเขานั้นสบายยิ่งนัก ไม่ต้องคอยกังวลว่าเขาจะแบกไม่ไหวหรือต้องออกแรงมากเกินไป

กิจกรรมที่ทำเมื่อครู่ทำให้สูญเสียพลังงานไปมากจนขาดอากาศหายใจ เสิ่นหัวหนงวางศีรษะลงบนไหล่ของฮั่วถิง พลางผ่อนคลายและทอดถอนใจ จากนั้นจึงเอ่ยปากพูดกับเขาเบาๆ ด้วยลิ้นที่ยังคงสั่นระริกจากความเมื่อยล้า