กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 191 หลู่ไป่เวยผู้ยิ่งล้มยิ่งแกร่ง
จังหวะนั้นมีคนเรียกฮั่วทิงพอดี เขาพูดอย่างแผ่วเบาว่า “งั้นผมไปก่อนนะ เดี๋ยวเลิกงานแล้วจะไปหาคุณที่โรงพยาบาล เราค่อยกลับพร้อมกัน”
เผิงเจิ้นหัวกลอกตาใส่แผ่นหลังของฮั่วทิง: คิดไว้ไม่มีผิด ผมนี่คิดมากไปเองจริงๆ นึกว่าเขาจะสำนึกได้แล้ว รู้ซึ้งถึงความดีของพี่สาวผม ที่ไหนได้ก็แค่พูดจาหวานหูไปวันๆ แม้แต่คำมั่นสัญญาที่เป็นชิ้นเป็นอันก็ให้ไม่ได้ น่ารังเกียจ น่ารังเกียจ น่ารังเกียจที่สุด!
凸^-^凸
“พี่ครับ ชาเย็นดื่มกันเกือบหมดแล้ว ทุกคนบอกว่าอร่อยมากเลย ที่เหลืออยู่นิดหน่อยนี่ ผมเอาไปเทใส่ถังน้ำดื่มให้พวกเขาเลยนะ เสร็จแล้วพวกเรากลับกันเลยไหมครับ?”
เสิ่นหัวหนงกล่าวว่า “งั้นก็กลับกันเถอะ”
“ได้เลยครับ”
ทั้งสองคนไม่รอช้า จัดเก็บของจนเรียบร้อยอย่างรวดเร็วแล้วออกเดินทางกลับ
เผิงเจิ้นหัวเข็นรถนำหน้าขึ้นคันกั้นน้ำไปพลาง ปลอบใจพี่สาวอย่างคนฉลาดแกมโกงว่า “พี่ครับ พี่เป็นคนดีจริงๆ พวกที่มองไม่เห็นความดีของพี่น่ะ สมน้ำหน้าแล้วที่ชาตินี้ไม่มีบุญวาสนา...”