กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ในโรงงานดูเหมือนจะมีเพียงฉันคนเดียวที่ชื่อเถียนมี่ ถ้าเช่นนั้น ฉันคงเป็นเถียนมี่ที่น้ากำลังพูดถึงกระมัง” แม้จะไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ แต่ระหว่างคิ้วและดวงตาของอีกฝ่ายก็บอกสถานะของเธอให้เถียนมี่รู้แล้ว
สมกับเป็นยัยหนูบ้านนอกจริง ๆ พูดจาไม่มีมารยาทเกินไปแล้ว!
แต่พอคิดถึงตัวเลือกสุดท้ายของลูกชาย อารมณ์ของผู้หญิงก็ดีขึ้นอีกครั้ง จึงนั่งลงตรงข้ามเถียนมี่อย่างไม่เกรงใจ “หนาน่าที่บ้านเรา อยู่ห้องทำงานเดียวกับเธอใช่ไหม?”
หนาน่า?
ครุ่นคิดเล็กน้อย เถียนมี่จึงลองถามอย่างหยั่งเชิง “ท่านหมายถึงหวังน่า?”