ตอนที่ 6 เป็นห่วง

เหรินสวี่เสวี่ยเชี่ยวเอาแต่ยอมให้เถียนมี่มาโดยตลอด หรือพูดให้ถูกคือ เพราะเห็นแก่เงินห้าหยวนทุกเดือนจึงยอมให้เถียนมี่ ตอนนี้หลังจากอีกฝ่ายจับผิดเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าของเธอก็เริ่มตึงจนทนไม่ไหวแล้ว

“เถียนมี่ เธอจะทำอะไร?” สวี่เสวี่ยเชี่ยวจ้องเถียนมี่ด้วยความไม่พอใจ “เห็นแก่ที่เธอป่วย ฉันไม่ยินยอมถือสา แต่มันพอเถอะนะ ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรเธอ!

ใช่ พ่อเธอให้เงินฉันห้าหยวนทุกเดือน แต่ฉันไม่ได้บอกแล้วหรือว่า เงินนั้นแค่วางไว้กับฉัน ถ้าเธอต้องการอะไร ใช้ไปเท่าไร ฉันต้องจดบัญชีไว้ ส่วนที่เหลือฉันต้องคืนกลับไปทั้งหมด!”