เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 349 ค้นหาหนทางรอดริบหรี่
เซี่ยหย่งมองดูหานต้าหนิวที่กำลังโทษตัวเองอย่างถึงที่สุด พลางเอ่ยปลอบโยนว่า “ยามนี้ เจ้าจำต้องรักษาบาดแผลอย่างสบายใจ อย่าได้เอะอะไป และอย่าทำให้พ่อแม่ของเจ้าต้องเป็นกังวลจนเกินควร ยาที่ข้ามอบให้เจ้า จงกินให้ตรงเวลา ขยันเปลี่ยนยาที่แผล ข้าจะมาหาเจ้าอีก”
เขาหยัดกายลุกขึ้น มองดูหานต้าหนิวที่มีกลิ่นอายรวยรินทว่าในดวงตากลับจุดประกายเปลวไฟริบหรี่ขึ้นมาใหม่อีกคราเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “จงจำไว้ มีชีวิตอยู่จึงจะมีความหวัง เพื่อพ่อแม่ของเจ้า และเพื่อคนในครอบครัวเหล่านั้นที่ถูกจับตัวไปด้วย”
ครั้นกล่าวจบ เซี่ยหย่งก็มิได้รั้งอยู่อีกต่อไป ร่างของเขาไหววูบดั่งเงาพรายที่กลืนหายไปในราตรี ย่างกรายจากบ้านทรุดโทรมที่อบอวลไปด้วยความสิ้นหวังหลังนี้ไปอย่างไร้สุ้มเสียง