กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 344 การหยั่งเชิง
หัวข้อสนทนามักเริ่มต้นจากการทอดถอนใจถึงความยากลำบากของโลกใบนี้
“อาหย่งเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอก เมื่อสองปีก่อน หมู่บ้านพวกเราหาใช่เป็นเช่นนี้ไม่” ย่าหวังแห่งด้านตะวันออกของหมู่บ้าน ปัจจุบันเหลือตัวคนเดียว นางดึงมือของเซี่ยหย่งไว้ ในดวงตาชราอันขุ่นมัวเปี่ยมล้นด้วยหยาดน้ำตา
“ตอนนั้น แม้จะยากจน ทว่าในหมู่บ้านครึกครื้นยิ่งนัก คนหนุ่มมีเรี่ยวแรง เหล่าภรรยาดูแลบ้านเรือน เด็ก ๆ วิ่งวุ่นทั่วหมู่บ้าน... ไฉนเลยจะเหมือนยามนี้ ปราณมรณะแผ่ซ่าน ราวกับสุสานก็มิปาน”
“...พวกเดรัจฉานสมควรตายเหล่านั้น!” ลุงจางที่นั่งสูบยาสูบมวนอยู่ข้าง ๆ ฟันหลอไปหลายซี่ ยามเอ่ยปากจึงมีลมรั่วออกมาบ้าง ทว่าในแววตากลับปะทุประกายความแค้นชิงชังอันรุนแรง