ตอนที่ 250 สะใจยิ่งนัก

ตอนที่ 250 สะใจยิ่งนัก

สวีเฉิงยิ่งกินจนปากมันเยิ้ม ร้องตะโกนว่าสะใจยิ่งนัก พลางยิ้มกล่าวกับเหล่าโจว “ใต้เท้าผู้เฒ่า บัดนี้ข้าเข้าใจแล้วจริง ๆ ว่าไฉนท่านจึงได้เฝ้าพริกพวกนี้ราวกับแก้วตาดวงใจเช่นนี้ คุ้มค่า คุ้มค่ายิ่งนัก ต่อไปหากปลูกได้มากขึ้น พี่น้องในค่ายของพวกเราคงได้เสวยสุขกันในฤดูหนาวแล้ว”

เหล่าโจวรับฟังพลางมองดูสีหน้าเปี่ยมสุขของทุกคน ความรู้สึกหวงแหนพริกในใจที่มีอยู่เล็กน้อยพลันสลายสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความปลาบปลื้มใจระคนโล่งอก

พริกชนิดนี้เหมาะที่สุดสำหรับให้พลทหารในดินแดนทุรกันดารเหน็บหนาวแถบชายแดนรับประทาน อีกทั้งยังช่วยชูรสและเพิ่มกลิ่นหอม ทำให้พวกเขาได้รับความอบอุ่นเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่งท่ามกลางหิมะปกคลุมทั่วหล้า

ยามที่ผัดเผ็ดเนื้อกระต่ายสีแดงสดเป็นมันวาวและผัดเห็ดป่าส่งกลิ่นหอมฟุ้งจานนั้นถูกนำส่งเข้าสู่กระโจมบัญชาการกลางอย่างระมัดระวัง เซี่ยหลินเพิ่งหารือราชการกับขุนพลหลายท่านเสร็จสิ้น ระหว่างหัวคิวยังคงแฝงไว้ด้วยความครุ่นคิดอันหนักแน่น