ตอนที่ 122 เทศกาลโคมไฟ

ตอนที่ 122 เทศกาลโคมไฟ

เสียงร้องไห้ของจางจี้จู่ประหนึ่งมีดทู่เล่มหนึ่ง ที่คอยกรีดเฉือนความเงียบสงบในลานเรือนตระกูลจางลงทีละนิด ๆ

เขานั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น หัวไหล่กระตุกไหวอย่างรุนแรง น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า ในบางคราวยังปนเปไปด้วยคำด่าทออ้อมแอ้มไม่เป็นภาษา จางอี้ยืนอยู่ด้านข้าง กำหมัดแน่นจนเกร็ง เส้นเลือดปูดโปนคดเคี้ยวตั้งแต่หลังมือไปจนถึงขอบแขนเสื้อ ทว่าสุดท้ายก็มิได้ลงไม้ลงมืออีก เพียงแต่ตีหน้าขึงขัง แววตาจับจ้องเขม็งไปที่ร่างของลูกชาย ราวกับจะแผดเผาความดื้อรั้นอันน้อยนิดนั้นให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

จางชุ่ยฮวานั่งทรุดหมดแรงอยู่บนธรณีประตู สองมือกุมใบหน้าเอาไว้ หัวไหล่ไหวกระเพื่อมเบา ๆ หยาดน้ำตาไหลซึมผ่านร่องนิ้ว หยดลงบนผืนดินจนแผ่เป็นวงสีคล้ำเข้ม

นอกกำแพงลานเรือน หน้าต่างของเพื่อนบ้านสองสามครัวเรือนต่างมีศีรษะยื่นชะเง้อออกมา บ้างก็พิงขอบประตู รวมกลุ่มกันสองสามคน