ตอนที่ 15 ความหิวโหย

ตอนที่ 15 ความหิวโหย

รอนแรมมาได้เจ็ดแปดวัน แต่ละวันทำได้เพียงดื่มน้ำเย็นประทังความหิวไปสองสามอึกแกล้มหมั่นโถวแห้งแข็งครึ่งลูก จางต้านีรู้สึกว่าตนเองจวนเจียนจะตายอยู่รอมร่อ ยามที่นางแทบจะสิ้นหวัง ในที่สุดก็มองเห็นบิดามารดาด้านหน้าหยุดฝีเท้าลง จางชุ่ยฮวาวางจางจี้จู่ที่แบกอยู่บนหลังลงมา

เหนื่อยเสียจนนางหอบหายใจอย่างหนัก

หันขวับมาถลึงตาใส่จางต้านีอย่างดุร้าย “นังเด็กเวร ให้เจ้าแบกน้องชาย เจ้าก็แกล้งตาย ไม่มีประโยชน์สักนิด” หลายคราที่แบกจี้จู่ขึ้นหลังยังไม่ทันก้าวได้สองก้าวก็หกล้ม ทำเอาลูกชายไม่กล้าให้นางแบกอีกเลย

นี่ทำเอาตนเหนื่อยแทบตายจริง ๆ

หมุนตัวเดินมาเบื้องหน้าจางต้านี “เพียะ” ฝ่ามืออันหนักหน่วงฟาดเข้าที่ใบหน้าของต้านีฉาดใหญ่

จางต้านีรู้สึกเพียงว่า ร่างกายเดิมทีที่หมดเรี่ยวแรงอยู่แล้ว ยิ่งมึนงงตาลายหนักขึ้นไปอีก

ในปากมีรสคาวหวานจาง ๆ มุมปากแตกอีกครา แก้มผอมแห้งข้างหนึ่งบวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด