ตอนที่ 12 สนทนายามค่ำคืน

ตอนที่ 12 สนทนายามค่ำคืน

ณ แอ่งเขา ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม แสงอัสดงสาดส่องลงบนผืนปฐพี ราวกับห่มผ้าคลุมสีทองผืนหนึ่งให้แก่โลกหล้าทั้งใบ วันเวลาผันผ่าน ท้องนภาก็ค่อย ๆ มืดสลัวลง ม่านราตรีจวนเจียนจะมาเยือน เงาร่างหลายสายเร่งรีบสัญจรไปมาอยู่บนทางสายเล็กท่ามกลางขุนเขา พวกนางกำลังเร่งรีบเก็บกวาดผักป่าที่ตากแดดไว้เมื่อตอนกลางวัน

ผักป่าเหล่านี้ผ่านแสงตะวันสาดส่องและสายลมโชยพัดมาตลอดทั้งวัน บัดนี้จึงแห้งสนิททั้งยังมีกลิ่นหอมโชยเตะจมูก พวกนางเก็บรวบรวมพวกมันอย่างระมัดระวัง นำไปไว้ในเพิงไม้ที่สร้างขึ้นชั่วคราว พร้อมทั้งวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบบนเสื่อฟางที่ถักทอจากฟางข้าวสีเหลืองแห้งกรอบ จากนั้น พวกเขากะว่าจะรอจนกระทั่งรุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้ดวงตะวันลอยขึ้นอีกครา ค่อยนำผักป่าเหล่านี้ออกมาตากแดดต่อ เพื่อให้มั่นใจว่ามันตากจนแห้งสนิทและเก็บรักษาไว้ได้เป็นอย่างดี

ในขณะเดียวกัน สองพี่น้องซูมู่ก็มิได้อยู่นิ่งเฉย