ตอนที่ 3 จุดพลิกผัน

ตอนที่ 3 จุดพลิกผัน

ยามดึกสงัดความเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามา ซูเหอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างด้านนอกในภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่น พอลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นแสงไฟไหวระริกอยู่นอกเรือนผ่านช่องว่างของบานประตู ภายในห้องนางหลี่กับคนอื่น ๆ ต่างพิงฝาผนังหลับสนิทเช่นกัน

หนทางอพยพหนีภัยที่ผ่านมานี้ยากลำบากเหลือเกิน นานทีปีหนจึงจะได้พบเจอเรือนสักหลัง กอปรกับมีข่าวเรื่องกำลังจะเข้าภูเขาไปตั้งหลักดำรงชีวิต ทุกคนในใจจึงผ่อนคลายลงบ้าง ได้นอนหลับอย่างสบายใจไร้กังวลอย่างหาได้ยาก

ซูเหอยันกายลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา ดึงเสื้อผ้าหยาบผุพังที่ห่มคลุมกายไว้มาห่มคลุมให้เสี่ยวสือโถวอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นเดินออกเดินทางไปนอกเรือน

“น้าชายเล็ก เหตุใดท่านจึงยังไม่นอน ข้างนอกหนาวเย็นเพียงนี้นะเจ้าคะ!”

“เสี่ยวเหอ เจ้าตื่นขึ้นมาได้อย่างไร ยังเช้าตรู่อยู่เลย ไปนอนต่ออีกสักหน่อยเถิด น้าเฝ้าอยู่ตรงนี้เอง! อย่ากลัวไปเลย”

เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีผ่านการอพยพหนีภัยมาครึ่งปี บัดนี้เติบโตจนมีท่าทางราวกับผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้แล้ว ลาง ๆ เริ่มมีเงาร่างของลุงใหญ่ในความทรงจำขึ้นมา