กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หลัวซือเฝิ่น
ในห้องครัว เมิ่งซังไม่มัวเสียเวลาอธิบายท่ามกลางสายตาสงสัยของทุกคน นางถามต่อว่า “หอยขมที่แช่ไว้ในโอ่งน้ำเอามาด้วยหรือยัง”
จู้จื่อชูกระสอบผ้าในมือขึ้นมาพลางยิ้ม “ท่านอาจารย์ อยู่ในนี้หมดแล้วขอรับ”
เมิ่งซังรับมาเปิดดูข้างใน พลอยโล่งอกไปที
ตอนที่ได้โจทย์ ‘ขั้วตรงข้าม’ ทีแรกนางนึกถึงเรื่องร้อนกับเย็นที่ขัดกัน เลยกะจะทำของกินเล่นจำพวกไอศกรีมทอด แต่พอมาทำแยนตู่เซียนแล้วลวกหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิ พอเห็นหน่อไม้สดในมือก็พลันนึกถึงหน่อไม้ดองที่หมักไว้ที่บ้านตั้งนาน ทันใดนั้นในหัวก็สว่างวาบขึ้นมา... หอมกับเหม็นก็เป็นขั้วตรงข้ามเหมือนกันไม่ใช่หรือไง!
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็สลัดไม่ออกอีกเลย
ตอนนั้นนางชำเลืองดูแสงแดดข้างนอก เห็นเวลายังพอมี จึงรีบสั่งให้พ่อครัวเฉินกับอาหลานกลับไปเอาหน่อไม้ดองกับหอยขมที่บ้านมาทันที
จะว่าไปก็ช่างบังเอิญนัก หอยขมที่แช่ไว้ในโอ่งน้ำนี้ นางเพิ่งไปเก็บมาตอนหยุดพักผ่อนเมื่อสี่วันก่อน ตอนนั้นไปเที่ยวชมนอกเมืองรับฤดูใบไม้ผลิกับพ่อแม่และพวกเซี่ยชิงจาง ก็เลยแวะเลาะหาตามสระน้ำ คูคลอง และนาข้าว ต้องออกแรงงมอยู่พักใหญ่ เดิมทีกะจะเอามาผัดเผ็ดหม่าล่าเป็นกับแกล้มสุราให้ทุกคน ใครจะไปคิดว่าจะได้หยิบมาใช้ในวันนี้พอดี!
หอยขมที่ขัดตะไคร่น้ำกับสิ่งสกปรกออกหมด และแช่ในโอ่งน้ำสะอาดจนคายโคลนทรายมาสี่วันเต็ม ตอนนี้ดูตัวเล็กกะทัดรัดน่ารัก เปลือกสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ