หมูทอดกรอบเสี่ยวซูโร่ว

หมูทอดกรอบเสี่ยวซูโร่ว

เมิ่งซังคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าอาหารมื้อดึกจะต้องขายดี

ถึงอย่างไรก็เข้าสู่ฤดูหนาวมาพักใหญ่ อากาศยิ่งวันก็ยิ่งหนาวจัด เมื่อสองสามวันก่อนหิมะเพิ่งตกหนัก จนถึงตอนนี้ตามริมทางและมุมกำแพงยังพอกองหิมะที่ละลายไม่หมด ลมหนาวพัดกรรโชกจนคนหนาวสั่นงันงก

ในวันที่หนาวเหน็บจนแทบแข็งเช่นนี้ การได้กินปลาย่างร้อน ๆ ควันฉุยรสชาติเผ็ดจัดจ้าน ได้แทะเนื้อเสียบไม้ย่างร้อน ๆ จากเตาสักสองสามไม้ หรือล้อมวงกินหม้อไฟกับเพื่อนสนิทสักสามสี่คน นับเป็นเรื่องน่าอภิรมย์ที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้น ความกระตือรือร้นของเหล่าเจี้ยนเซิงที่มีต่อมื้อดึก ก็ยังเกินความคาดหมายของเมิ่งซังไปไกลลิบ

เจ้าพวกเด็กหนุ่มเหล่านี้มาซัดมื้อดึกที่โรงอาหารติดต่อกันสองวันจนพุงกางแทบแตก แต่กลับยังรู้สึกว่าไม่สะใจ ถึงขั้นเริ่มวางแผนจะซื้อบาร์บีคิวปิ้งย่างห่อกลับไปกินต่อข้างนอก

ภายในโรงอาหาร พอเลิกเรียนคาบสุดท้ายก่อนถึงวันหยุด เหล่าเจี้ยนเซิงก็พากันวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาที่นี่ พวกเขาไม่ได้รีบไปต่อแถวซื้อของว่างกับเครื่องดื่มเหมือนทุกที แต่กลับมารุมล้อมเมิ่งซังไว้จนแน่นขนัด ทุกคำพูดล้วนมีใจความเดียว นั่นคืออยากซื้อเนื้อย่างเสียบไม้ห่อกลับไปด้วย

แม้ปกติเมิ่งซังจะไม่เคยปฏิเสธเงินทองที่ลอยมาเข้ากระเป๋า แต่พอเห็นสภาพนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้ ได้แต่เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ของปิ้งย่างกินมากไปจะร้อนในจนเป็นแผลในปากเอานะ ถึงตอนนั้นจะทรมานเปล่า ๆ”