ปีกไก่หม้อแห้ง

ปีกไก่หม้อแห้ง

บรรยากาศในโรงอาหารตอนนี้คึกคักจอแจไม่น้อย บรรดาเจี้ยนเซิงบ้างก็กำลังต่อแถวรับมื้อเช้า บ้างก็นั่งลงเริ่มกินกันแล้ว ส่งเสียงพูดคุยกันดังอื้ออึงไปทั่ว

แต่หลังประตูด้านในกลับเงียบสงบ ต่างจากโถงด้านหน้าลิบลับ เพราะนอกจากเมิ่งซังกับเยี่ยป๋อก็ไม่มีใครอื่นอีกเลย

ทั้งสองยืนสบตากันตาแป๋ว ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน เมิ่งซังยังแอบอึ้งอยู่บ้าง ในแววตามีรอยประหลาดใจระคนอยู่ ส่วนบนใบหน้าหล่อเหลาจิ้มลิ้มของเยี่ยป๋อกลับมีอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่านั้นมากนัก

มีทั้งความหงุดหงิดตัวเอง ทั้งความเห็นพ้องอย่างยิ่งกับสิ่งที่ท่านพ่อเคยเตือนไว้ และยังมีท่าที “ตั้งแง่เป็นศัตรู” กับเซี่ยชิงจางขึ้นมาทันควัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความปีติยินดีล้นพ้นที่ผุดขึ้นมาในใจเมื่อรู้ว่า “เมิ่งซังคือพี่สาวของตัวเอง”

พอได้ยินคุณชายน้อยโพล่งคำว่า “ไม่คู่ควร” ออกมาอย่างหนักแน่น เมิ่งซังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาอย่างอดไม่อยู่

เสียงหัวเราะของนางทำให้คุณชายน้อยเริ่มแง่งอนขึ้นมาทันที

เยี่ยป๋อทำหน้าจริงจัง พูดจาขึงขัง “ซังซัง ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ พอลองคิดดูให้ดี เซี่ยซือเย่ยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกตั้งหลายอย่าง ยังนับเป็นคู่ครองที่ดีไม่ได้หรอก”

“ถ้าหากพวกเราเป็นแค่สหายที่ไม่มีสายเลือดเดียวกัน ข้าก็คงพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ตอนนี้พวกเราเป็นคนในครอบครัวกันแล้ว เรื่องมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”