เกาลัดคั่วน้ำตาล

เกาลัดคั่วน้ำตาล

หนึ่งวันก่อนการแข่งขันชู่จวีจะเริ่มต้นขึ้น

ถึงช่วงมื้อเย็นแล้ว ทว่าในโรงอาหารกลับไม่ค่อยคึกคักเท่าไร มองปราดเดียวแทบจะมีแต่หน้าใหม่ที่ไม่คุ้นตาทั้งนั้น

หลิวเจี้ยนเซิงจากสำนักไท่เสวียลองก้าวเท้าเข้ามาในโรงอาหารอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พอเห็นภาพนี้เข้าก็อดแปลกใจไม่ได้ “ทำไมคนถึงได้น้อยขนาดนี้นะ”

เจี้ยนเซิงหน้าเหลี่ยมที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะข้าง ๆ ได้ยินเข้า จึงพูดอย่างเข้าใจทะลุปรุโปร่ง “ท่านเจี้ยนเซิง เพิ่งเคยมาโรงอาหารเป็นครั้งแรกสินะ”

หลิวเจี้ยนเซิงได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้าไป ประสานมือคารวะเล็กน้อย “พี่ท่านพูดถูกแล้ว ข้าเห็นเจี้ยนเซิงหลายคนพากันชมโรงอาหารไม่ขาดปาก ก็เลยอยากลองมาดูบ้าง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดคนถึงได้น้อยนัก ดูไม่เห็นจะได้รับความนิยมเหมือนอย่างที่คนอื่นเขาว่ากันเลย...”

เจี้ยนเซิงหน้าเหลี่ยมส่ายหน้าพลางหัวเราะ “ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เลย!”

“นั่นก็เพราะเจี้ยนเซิงพวกที่ชอบมาโรงอาหาร ส่วนใหญ่ต่างพากันไปฝึกซ้อมเพื่อแข่งชู่จวีในวันพรุ่งนี้น่ะสิ ต้องรออีกราวครึ่งชั่วยามถึงจะมากินกัน ถึงตอนนั้นนะ ในโรงอาหารนี้จะเต็มไปด้วยผู้คน คึกคักอย่าบอกใครเชียว!”

เขาถอนหายใจออกมาอีกรอบ “เฮ้อ! เสียดายที่ข้าเล่นชู่จวีไม่เอาไหน เลยได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ อยู่ตรงนี้”

เรื่องที่จำนวนทีมลงแข่งชู่จวีในปีนี้เพิ่มขึ้นพรวดพราดนั้น หลิวเจี้ยนเซิงก็รู้อยู่เหมือนกัน และเพราะรู้ว่าเพื่อนร่วมสำนักเรียนเหล่านี้ล้วนลงแข่งเพื่อแย่งอาหารของโรงอาหารที่เป็นหนึ่งในรางวัล เขาถึงได้เกิดความสนใจจนยอมแวะมาดูให้เห็นกับตา