กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 203 ของที่เจ้าขโมยมา ถึงเวลาต้องคืนแล้ว
ภายในพื้นที่ย่อย จิตวิญญาณดาวครามคุกเข่าอยู่หน้ากำแพง เสียงของนางแตกพร่าจนกลายเป็นเพียงเสียงลม
“นางไม่ได้กลืน”
“นางไม่ได้กลืนมันจริงๆ”
หยาดน้ำตาสีฟ้าหยดหนึ่งไหลลงมาจากหางตา หยดลงบนพื้นและซึมลึกเข้าไปในโครงสร้างชั้นล่างของพื้นที่ย่อย
“นางไม่เหมือนกับเขา ไม่เหมือนเลยจริงๆ”
จิตวิญญาณดาวปฐพีทรุดตัวลงนั่งข้างหลังนาง ยื่นมือหนึ่งออกมาตบไหล่ของนาง เป็นการปลอบโยนอย่างเงียบเชียบ
“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว!”
“ทุกอย่างผ่านไปแล้ว!”