กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 202 คนเราย่อมมีความตาย อาจหนักแน่นดุจไท่ซาน หรือเบาบางดุจขนนก
หมอกดำที่บางเบาอยู่แล้วดูจางลงไปอีกชั้น
แสงสีแดงเข้มสองจุดหดเล็กลงจนเหลือเพียงขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ลอยละล่องอยู่บนพื้นผิวเปลือกโลกอย่างไม่มั่นคง แม้แต่แรงที่จะยึดตำแหน่งของตัวเองไว้ก็แทบจะไม่เหลือแล้ว
“เจ้าหลอกข้า”
เสียงของมันแหบพร่าจนเกือบจะเป็นเพียงเสียงลม
“เจ้าไม่เคยคิดจะเอาความเป็นอมตะตั้งแต่แรกแล้ว”
“เจ้ากำลังแสดงละครอยู่”
หลินชิงหวงยืนอยู่ในแสงสีทอง ก้มหน้ามองมันโดยไม่ได้ปฏิเสธ
“เจ้าเริ่มวางแผนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”