กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“บัดซบเอ๊ย...”
องครักษ์ประจำตัวที่หมอบอยู่ข้างกายเวยหลานกอบหิมะกำมือหนึ่งยัดเข้าปากที่แห้งแตกพลางเคี้ยว สายตาฉายแววดุร้ายและละโมบราวกับหมาป่าผู้หิวโซ
“หัวหน้า ในที่สุดพวกเราก็มาถึง การศึกจู่โจมครั้งนี้มันยากลำบากเกินไปจริง ๆ”
ด้านหลังของเวยหลาน เหล่านักรบหน่วยโจมตีหลายพันนายกำลังหมอบนิ่งอยู่ในหลุมหิมะ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยแผลหิมะกัด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเพราะความหนาวเหน็บและความหิวโหยถึงขีดสุด ทว่าดวงตาแต่ละคู่กลับทอประกายสว่างวาบขึ้นมา
ราวกับเป็นฝูงสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนถึงขีดจำกัด กระหายที่จะฉีกกระชากศัตรูทุกตัวตรงหน้าให้เป็นชิ้น ๆ กระหายเตาผิงอันอบอุ่นและอาหารร้อน ๆ ในป้อมปราการแห่งนั้น
แม้จะมาถึงก้าวสุดท้ายแล้ว เวยหลานก็ยังคงบังคับตัวเองให้สงบเยือกเย็นลง