กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บางทีอาจรู้สึกได้ถึงสายตาของหลินเอิน ขนตาของลี่ลี่อันสั่นไหวเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการหลับใหล
หลินเอินดึงตัวลี่ลี่อันเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงของเขาแหบและอิดโรยด้วยความง่วงงุนยามเพิ่งตื่น
"ลี่ลี่อัน สวัสดียามเช้า"
"คนเลว" ลี่ลี่อันบ่นเบา ๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำ แล้วก็นอนคว่ำบนอกของหลินเอินอย่างว่าง่าย ความทรงจำเกี่ยวกับความบ้าคลั่งเมื่อคืนผุดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว ร่างกายยังคงเหลือความรู้สึกชาซ่านที่น่าอายนั้นอยู่
"เมื่อคืนบางคนยังตะโกนเรียกว่าที่รัก แต่วันนี้ทำไมถึงเรียกฉันว่าคนเลวล่ะ"
"ฮึ่ม คุณก็เป็นคนเลว เหมือนวัวป่าเลย"