กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนใบหน้าของหลินเอินไม่มีความลำพองของผู้ชนะเลยสักนิด มีเพียงความสงบเย็นชา
แต่สีหน้าที่สงบเช่นนี้กลับทำให้ไคเอินกับบูไหล่ซือรู้สึกหนาวสะท้าน
ความดูแคลนและการเยาะเย้ยทั้งหมดก่อนหน้านี้ของทั้งสอง ในยามนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกไร้สาระที่ใหญ่หลวง
“หลินเอิน อย่าเข้ามานะ” บูไหล่ซือประคองไคเอินไว้ มองหลินเอินที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ ริมฝีปากสั่นจนพูดออกมาเป็นประโยคสมบูรณ์ไม่ได้สักประโยค
หลินเอินไม่พูดพร่ำกับสองคนนั้นอีก เขาเพียงโบกมือและออกคำขาดครั้งสุดท้าย
“พวกคุณ พาพี่ใหญ่กับพี่ชายคนที่สองของผมออกไปจากเมืองเหมันต์”