กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมี่หย่าไม่สนใจบทสนทนาของผู้ใหญ่เหล่านี้เลย ดวงตาสีทองกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถูกพ่อค้าขายน้ำตาลปั้นรูปไม่ไกลนักดึงดูดความสนใจไว้อย่างแน่นหนา
หมี่หย่าดึงมือหลินเอินอย่างแรง “ฉันเอาอันนั้น อันที่ส่องประกาย กินได้ เป็นรูปสัตว์”
คนแถวนั้นเห็นท่าทางของหมี่หย่า ก็พากันเผยรอยยิ้ม
ท่าทางไร้เดียงสาน่ารักของหมี่หย่าเช่นนี้ เพียงไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอ ไม่ว่าไปที่ไหนก็เป็นที่ชื่นชอบเช่นนี้เสมอ
หลินเอินได้แต่ลาพ่อค้ารายย่อย แล้วถูกหมี่หย่าลากมาที่แผงพ่อค้าน้ำตาลปั้นรูป