เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ปัง ปัง ปัง—”
เสียงศีรษะกระแทกพื้นดังก้องชัดเจนในห้องที่ว่างเปล่า
โจวฉือเหยี่ยนโบกมือห้ามคนอื่นเข้ามา ก้าวยาวไปตรงหน้าเฉิงเจี้ยนเวย คุกเข่าข้างหนึ่งลง รวบเธอเข้ามากอดแน่นในอ้อมแขน
“เวยเวย กลับกันเถอะ”
น้ำเสียงที่เขาตั้งใจผ่อนให้ช้าลงแฝงความเจ็บปวดอย่างระมัดระวัง ราวกับหยาดฝนเย็นฉ่ำที่ร่วงโปรยยามน้ำพุฤดูใบไม้ผลิเริ่มเอ่อล้น ค่อย ๆ ดับโทสะในใจเธอลง
เฉิงเจี้ยนเวยหยุดมือ ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา
เธอเห็นมือตัวเองเปื้อนเลือดสีแดงสด เธอเสียใจจนอยากดิ้นออกจากอ้อมกอดของโจวฉือเหยี่ยน
“สกปรก” เธอเอ่ยเสียงเบา
“เวยเวยไม่สกปรกสักนิด คนที่สกปรกคือมันต่างหาก” โจวฉือเหยี่ยนกอดเธอแน่นขึ้น หยิบเสื้อโค้ทที่เธอทิ้งไว้ในห้องวีไอพีมาคลุมให้ แล้วประคองเธอลุกขึ้นตามจังหวะ
เฉิงเจี้ยนเวยมองไปด้านหลังเขา เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบยืนเรียงกันเป็นแถว