เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เรื่องก่อนหน้านั้น?”
เฉิงเจี้ยนเวยไม่ได้รับสาเกในมือเขา แต่ย้อนถามอย่างสงสัย
จวินซื่อหานทำมือเชิญ กล่าวอย่างสุภาพบุรุษ “บางเรื่องก็ต้องคุยกับคุณเฉิงตามลำพังสักหน่อย”
เห็นเธอไม่ไหวติง เขาจึงชี้ไปที่โจวเฉินอวี่ที่แอบดื่มสาเกจนหน้าตาแดงก่ำอยู่ไกล ๆ “เกี่ยวกับ stars ครับ คุณเฉิง ที่นี่เสียงดังเกินไป เราไปคุยที่อื่นกันเถอะ”
stars คือไอดีนักกีฬาอาชีพของโจวเฉินอวี่
“ข้ออ้างนี้ของนาย ยังจะหลอกได้เนียนน้อยกว่านี้อีกไหม” เฉิงเจี้ยนเวยย้อนถามเสียงเรียบ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย ราวกับมองทะลุความคิดในใจของเขา
สีหน้าของจวินซื่อหานเคร่งขึ้นเล็กน้อย
นี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา จะล้มเหลวไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยหรือ
ในตอนที่เขาคิดว่าเฉิงเจี้ยนเวยจะไม่ไปกับเขา เธอกลับลุกขึ้นจากเก้าอี้ “แต่พอดีว่าฉันเองก็มีเรื่องจะถามนายเหมือนกัน ไปกันเถอะ”
“เรื่องอะไร?” จวินซื่อหานดีใจจนแทบคลั่ง เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น “moon นายยังจำฉันได้ moon ที่นี่!”