กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงเจี้ยนเวยมองข้ามเฟิงเหมี่ยนไปยังฟู่หราน ก่อนเอ่ยให้กำลังใจตามน้ำว่า “สู้ ๆ ค่อย ๆ ขนไปนะ ราชาพลัง”
ชั่วพริบตานั้น ลมหายใจของฟู่หรานก็หนักหน่วงขึ้นหลายส่วน จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามะเขือเทศในมือไม่ได้หนักเลยแม้แต่น้อย ฝีเท้าพลอยเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ช้าเหรอ? ตลกสิ้นดี สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ที่สุดในชีวิตฉันก็คือการถูกคนอื่นบอกว่าช้า!”
เขาอาศัยจังหวะว่างวิ่งไปตรงหน้าฟู่เฉิน แล้วถามอย่างท้าทายว่า “นายได้ยินไหม?”
“ได้ยินอะไร?”
“เฉิงเจี้ยนเวยบอกว่าฉันเป็นราชาพลัง”
“...เด็กจริง ๆ” ฟู่เฉินพูดอย่างจนคำพูด
ฟู่หรานฮัมเพลงไปพลางขนมะเขือเทศไปพลาง
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่เวยถึงเก่งเรื่องการเค้นศักยภาพของฟู่หรานนัก เพราะเธอเป็นเจ้านายของหรานจื่อ”