เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงเจี้ยนเวยนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาหงส์เย็นลงอย่างเงียบ ๆ พลางเอ่ยเบา ๆ ว่า “ได้ค่ะ ทางฉันก็จะเพิ่มเกณฑ์การทำงานในอาคารเว่ยหรานเหมือนกัน ต่อไปไม่ใช่ว่าใครก็จะถ่ายคลิปได้ตามใจชอบ”
เธอเป็นคนที่จำเจ็บจำแค้นเก่งมาก
ขณะที่พี่ชายกับอวี๋จื่อโม่ชกต่อยกัน มีบางคนชอบถ่ายคลิปไปหัวเราะเยาะ ใช่ไหม?
ไม่นานนัก พนักงานของทุกบริษัทที่ทำงานในอาคารเว่ยหรานก็ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงของอาคารในช่วงนี้
แต่ก่อนต้องตอกบัตรแค่ตอนเข้าบริษัท ตอนนี้เข้าออกอาคารก็ต้องสแกนใบหน้าและตรวจเอกสารยืนยันตัวตนแบบเดียวกัน
รปภ. รอบอาคารก็เปลี่ยนจากเจ้าหน้าที่ธรรมดาที่คล่องแคล่ว เป็นชายฉกรรจ์กล้ามท้องแปดก้อนที่ยิ้มหวานแต่แฝงความน่ากลัว แต่ละคนสายตาคมกริบ เดินทีก็ราวกับพยัคฆ์คำรน ดูแล้วรู้สึกปลอดภัยเต็มสิบ
แต่ทว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ได้กระทบงานประจำวันของพนักงานเว่ยหราน
กลับกลายเป็นบริษัทอื่นที่ไม่ใช่เว่ยหราน พอถึงปลายปีตอนต่อสัญญาเช่าชั้นสำนักงานในอาคาร
ผู้รับผิดชอบของแต่ละบริษัทก็คุยเรื่องค่าเช่าปีหน้ากับเจ้าของอาคารซึ่งก็คือประธานกรรมการเว่ยหราน
คุยกันจนถึงที่สุด ประธานเฉิงน้อยก็เอ่ยขึ้นว่า ในนั้นสี่บริษัทค่าเช่าจะขึ้น 50% จากเดิม หนึ่งบริษัทลดลง 50% จากเดิม ที่เหลือค่าเช่าเท่าเดิม