เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นจือจู้ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา เขาขยับสายตาอย่างช้า ๆ มองไปยังเฉิงเจี้ยนเวยที่กำลังกอดเขาอยู่ และเห็นคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังเธอด้วย
บอร์ดี้การ์ดหลายคนกดอวี๋จื่อโม่ที่ถูกซ้อมจนตัวกระตุกไปทั้งร่างและยังส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่กับพื้น “อยู่นิ่ง ๆ!”
“ฉันแค่กลัวว่ามันจะหนี”
โจวฉือเหยี่ยนเดินไปตรงหน้าอวี๋จื่อโม่ เหยียบหลังมือของเขาไว้ คำพูดฟังดูเหมือนกำลังอธิบายเหตุผลที่เหยียบมืออีกฝ่ายอยู่ แต่โทนเสียงกลับสงบนิ่งราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ
ฟู่หรานจ้องอวี๋จื่อโม่อย่างดุดัน พับแขนเสื้อขึ้นพลางถูไม้ถูมือ ราวกับหมาไซบีเรียนอารมณ์ร้อนที่พร้อมจะกระโจนเข้าไปกัดคนได้ทุกเมื่อ
แววตาของซ่งอี้หนงเย็นเยียบถึงขีดสุด เธอก้มลงเก็บมีดผลไม้ที่เปื้อนเลือดบนพื้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเน้นย้ำทีละคำ “มีดเล่มนี้เขาเป็นคนเอามาเอง เสิ่นจือจู้แค่ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย”
ลู่จือเริ่มสลายฝูงชนที่มุงดูอยู่
เฉิงเจี้ยนเวยหยิบแว่นสำรองของเสิ่นจือจู้ออกจากกระเป๋า แล้วใช้มือทั้งสองข้างสวมให้เขา
ทัศนวิสัยพร่ามัวกลับมาชัดเจนอีกครั้ง ดวงตาสีอำพันของเสิ่นจือจู้สั่นไหวเล็กน้อย แสงในดวงตาค่อย ๆ กลับคืนมา
เขาเอ่ยปากพูดประโยคแรก “เฉิงเจี้ยนเวย มือเธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”