เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
สโมสรพายุคลั่ง
ในห้องพักส่วนตัวของหัวหน้าผู้ฝึกสอน จวินซื่อหานกำลังหลับตาพักผ่อน
เสียงส้นสูง “ก๊อก ก๊อก” ดังเข้ามาใกล้ทีละก้าว จากนั้นก็เป็นกลิ่นน้ำหอมที่หวานเกินไปสำหรับเขา
ราวกับแยมสตรอว์เบอร์รีที่ถูกทำหก ข้นเหนียวและหวานเลี่ยน
หลีรั่วอวี่โอบไหล่จวินซื่อหานพร้อมรอยยิ้มงดงามราวดอกไม้ น้ำเสียงร่าเริง “วันนี้เป็นวันหยุดนะซือหาน คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันสักหน่อยไม่ได้หรือไง”
จวินซื่อหานลืมตาขึ้น ในดวงตาสีน้ำเงินเข้มมีความเย็นชาแวบผ่านไป
เขาจ้องมองใบหน้าสวยงามที่แต่งแต้มอย่างประณีตของหลีรั่วอวี่ แววตาราวกับเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง
ปลายนิ้วที่มีหนังด้านบาง ๆ กดลงบนริมฝีปากสีแดงสดของเธอ ลูบเบา ๆ ปลายนิ้วขาวเย็นถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน
“มูน อยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนยังไงล่ะ” เสียงของเขาต่ำและแหบพร่า