เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ตอนกินเหล้าครั้งก่อนคุณก็ยังไม่ลืมนี่ ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่ชอบเฟิงเหมี่ยน ทำไมคุณยังหึงเขาอีก”
เฉิงเจี้ยนเวยเงยหน้าขึ้น มองดูใบหน้าหล่อเหลางดงามราวกับภาพวาดตรงหน้า ค่อย ๆ ระเรื่อเป็นสีแดงก่ำ
โจวฉือเหยี่ยนทอดสายตาลง เสียงต่ำพร่าแต่ยังปากแข็ง “ผมไม่ได้หึง ผมแค่…”
เธอมองการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของโจวฉือเหยี่ยนอย่างสนุกสนาน ชื่นชมจนพอใจแล้วจึงพูดว่า “อ้อ แล้วตอนกลางวัน ตอนฟาไฉจะคลอดลูก ไม่ใช่เพราะคุณเตือนเซิ่งหนิงหนิงจนนึกถึงฉัน แล้วบุกลากเข้ามาในห้องโสตทัศน์ขัดจังหวะที่ฉันคุยกับเฟิงเหมี่ยนหรอกหรือ”
เมื่อครู่ เซิ่งหนิงแอบบอกเฉิงเจี้ยนเวยว่า โจวฉือเหยี่ยนเป็นคนแรกที่สังเกตว่าฟาไฉผิดปกติ แล้วยังจงใจบอกว่าเธอต้องทำได้ทุกอย่างแน่ ๆ ถ้าฟาไฉจะคลอดก็ต้องมีเธออยู่ด้วย
ด้วยความร้อนใจ เซิ่งหนิงจึงไปเรียกคนที่ห้องโสตทัศน์
เซิ่งหนิงไม่แน่ใจว่าเฉิงเจี้ยนเวยกับเฟิงเหมี่ยนมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่ กลัวอีกฝ่ายจะคิดว่าเธอจงใจไปขัดจังหวะ จึงอธิบายให้ฟังทีหลัง ไม่ยอมรับผิดแทนโจวฉือเหยี่ยน
เพราะแบบนี้ เฉิงเจี้ยนเวยจึงเรียก “พี่สาว พี่สาว” แล้วบอกเซิ่งหนิงว่าเธอไม่โกรธ และไม่แคร์เฟิงเหมี่ยนเลย
ใบหน้าของโจวฉือเหยี่ยนยิ่งแดงกว่าเดิม
เฉิงเจี้ยนเวยมองเขา แล้วถามเบา ๆ “โจวฉือเหยี่ยน คุณรักฉันมากแค่ไหน เริ่มตั้งแต่เมื่อไร”