กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวฉือเหยี่ยนตกตะลึง ในสมองว่างเปล่าชั่วขณะหนึ่ง
ไม่คิดว่าชั่วขณะถัดมา เฉิงเจี้ยนเวยจะดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขาอย่างแรง มือคลายไทน์ของเขาเล็กน้อย แล้วกดเขากลับไปติดกับผนังข้างประตูห้อง
เธอมองโจวฉือเหยี่ยนอย่างลึกซึ้ง ไทน์ของเขาถูกดึงจนหลวมไปบ้าง เธอจึงยื่นนิ้วออกไป แก้ไทน์สีดำเส้นนั้นออกอย่างเบามือ
ลำคอและโคนหูของโจวฉือเหยี่ยนแดงเป็นผืน ลูกกระเดือกที่สั่นไหวเล็กน้อยราวกับก้อนน้ำแข็งที่นูนขึ้น ลมหายใจหนักอึ้งโดยไม่รู้ตัวเอง
“ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
เฉิงเจี้ยนเวยถาม ดวงตาหงส์ดำสนิทของเธออบอวลด้วยความเร่าร้อนราวกับหมอกน้ำ หางตาเปื้อนสีแดงระเรื่อชวนใจเต้น กลีบปากแดงเข้มเกินปกติ