กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลังจากฟังคำพูดของเฉิงเจี้ยนเวย ร่างกายของโจวฉือเหยี่ยนกลับแข็งทื่อยิ่งกว่าเธอเสียอีก
เขาสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ความฝันนี้มันช่างงดงามเกินไป โจวฉือเหยี่ยนหวังให้ความฝันนี้ไม่จบลงเลย
เขาได้ยินเสียงดอกไม้หมื่นดอกผลิบานพร้อมกันในฤดูใบไม้ผลิ
เขาเห็นเหนือม่านรัตติกาล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาราจันทรา และแสงจันทร์สาดเข้าสู่อ้อมอก
“แต่ทว่า—” เฉิงเจี้ยนเวยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายก็ยังพูดคำว่า “แต่ทว่า” ที่ทำให้คนหวาดกลัวออกมาจนได้
“ฉันกำลังจะพูดว่าแต่นะ แต่ก่อนอื่นนายไม่ต้องกังวลก่อน”
เสียงของหญิงสาวดังแผ่ว ๆ อยู่ตรงแผ่นอกของเขา ราวกับเป็นการปลอบโยนเงียบ ๆ