กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เมื่อกล้าพริกต้นสุดท้ายถูกนำเข้าโรงเรือน ทุกคนก็โห่ร้องยินดีออกมา
สามวินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียง “แปะ”
ฟู่หรานล้มแผ่หลาเป็นตัว “ใหญ่” อยู่บนพื้น เสียงของเขาดังขึ้นจากพื้น “ไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อยจริง ๆ เหนื่อยจริง ๆ ตั้งแต่ฟ้าสางจนฟ้ามืด ห้าหกชั่วโมงเลยนะ เหนื่อยกว่าซ้อมเต้นในห้องซ้อมห้าหกชั่วโมงอีก เหนื่อยกว่าขนปุ๋ยอินทรีย์ 20 ตันอีก”
เสียง “แปะ” ดังขึ้นอีกครั้ง ฟู่เฉินทิ้งตัวนั่งลงข้างเขาแล้วพูดไม่วายว่า “น้องชาย นายเพิ่ง 25 เอง อยู่ในวัยกำลังแข็งแรงแท้ ๆ ยังหนุ่มยังแน่นก็ร้องว่าเหนื่อยแล้ว ถ้าแก่ตัวไปจะทำยังไง?”
“โฮ่ง ๆ”
ไม่รู้ว่าฟาไฉวิ่งมาตั้งแต่เมื่อไร มันเดินวนรอบฟู่หรานที่นอนอยู่บนพื้น พลางส่ายหางพลางเห่า