ตอนที่ 126 ฉันสะกดคำว่าหิวไม่เป็นด้วยซ้ำ

“เสิ่นจือจู้ นายไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?”

ฟู่หรานสงสัยอย่างหนัก สงสัยว่าเสิ่นจือจู้เป็นหุ่นยนต์

เขาแทบจะเหนื่อยจนเป็นลมอยู่แล้ว ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยังรักษาสีหน้าให้ไม่เปลี่ยนแปลงได้ตลอด แม้แต่คิ้วก็ยังไม่ขมวดสักนิด

เสิ่นจือจู้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

เลนส์ใสของเขาเริ่มปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ จากไอเหงื่อที่ระเหยขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่ากว่าปกติ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาคำหนึ่งว่า “เหนื่อย”

“งั้นก็ดี เห็นนายเหนื่อยขนาดนี้ ฉันก็วางใจแล้ว” ฟู่หรานกลั้นไม่ไหว แฮะ ๆ หัวเราะออกมา ฟันขาวราวหิมะของเขาแทบจะเปล่งแสงได้

ได้ยินเสียงแหบพร่าราวกับฆ้องแตกแบบนี้ แฮะ ๆ ที่แท้เสิ่นจือจู้ก็ไม่ใช่หุ่นยนต์ เขาคงเหนื่อยแทบตายแล้วสินะ ฮ่า ๆ