กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ในวินาทีนั้น ฟู่หรานหวนนึกถึงความหวาดกลัวจากการขนปุ๋ยอินทรีย์กลางพายุฝนเมื่อสองวันก่อนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความเจ็บปวดที่ทั้งร่างปวดเมื่อยและมือทั้งสองข้างชาไปหมด
เขาถามอย่างเศร้าสร้อยว่า “เมื่อวานซืนเราเพิ่งขนปุ๋ยอินทรีย์ 10 ตันเข้าโกดังไม่ใช่หรือ? ผมขนตั้งแต่ฟ้าสว่างจนฟ้ามืดเลยนะ”
เฉิงเจี้ยนเวยขึ้นรถแทรกเตอร์คันข้าง ๆ แล้วยิ้มพูดว่า “ไม่เป็นไร ฟู่หราน นายพักเฉย ๆ ก็พอ ทุกอย่างปล่อยให้พวกเราจัดการ”
ฟู่หรานถูมือไปมา “ผมสงสัยว่าพวกคุณกำลังยั่วให้ผมฮึด”
ฟู่เฉินพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ไม่เป็นไร ฟู่หราน นายก็พักไป พวกเราเจ็ดคนจะนั่งมองนายพัก”
ลมหายใจของฟู่หรานหนักขึ้น
คอมเมนต์: “ประโยคนี้ทำไมมันคุ้นหูจัง?”
“ฟู่หราน: อย่ายั่วผมนะ ผมทนไม่ได้ที่สุดเวลาคนอื่นยั่ว”
“หรานจื่อ: ไม่มีใครบอกผมเลยว่าของพวกนี้ต้องขนออกมาอีก”
“ไม่ตายหรอก ตายก็แค่เล็ก ๆ อย่างมากก็ขนตั้งแต่ฟ้าสว่างยันฟ้ามืดอีกรอบ”