กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ฉันก็อดใจไม่ลงจริง ๆ นั่นแหละ”
ประโยคเบา ๆ ประโยคเดียว ลอยเข้าหูเฟิงเหมี่ยน ราวกับเสียงสวรรค์
เขาก็รู้อยู่แล้ว เรื่องที่ไม่ยอมทำข้าวให้เขากิน เรื่องที่ปล่อยให้เขาเจ็บกระเพาะจนตาย พวกนั้นเป็นแค่คำพูดโมโหชั่ววูบของเธอทั้งนั้น! ในใจเฉิงเจี้ยนเวยยังแคร์เขาอยู่!
มือที่วางไว้ข้างลำตัวของฟู่เฉินกำเป็นหมัด สีหน้าหม่นลง จ้องเฟิงเหมี่ยนอย่างไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม
เขาไม่ได้โทษน้องสาวตัวเอง เขากับน้องสาวพลัดพรากกันมาหลายปีขนาดนี้ ก็ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งว่าน้องสาวชอบใคร
สิ่งเดียวที่เขาทำได้ คือยืนอยู่ข้างเฉิงเจี้ยนเวย หนุนหลังให้เธอ และบอกเฟิงเหมี่ยนว่า ต่อให้น้องสาวของผมสมองมีแต่ความรักและชอบคุณ เธอก็ยังมีผม พี่ใหญ่คนนี้อยู่ และผมก็ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกง่าย ๆ