กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฟิงเหยาเหยาไม่เคยถูกใครต่อปากต่อคำแบบนี้มาก่อน แต่คนที่มาต่อปากต่อคำกับเธอ กลับเป็นโจวฉือเหยี่ยนที่แม้แต่ตระกูลเฟิงก็หาเรื่องไม่ได้
“ฉัน…คุณโจว…ฉันแค่กลัวว่าคุณจะไม่ชินกับข้าวปลาธรรมดา ๆ ที่นี่ ไม่ได้มีความหมายอื่นเลย” เธอพูดพลางทำท่าจะร้องไห้
โจวฉือเหยี่ยนเก็บกล่องข้าวที่กินเสร็จเรียบร้อย ล้วงช็อกโกแลตแท่งหนึ่งออกจากกระเป๋าใส่เข้าปาก “เธอกับผมไม่สนิท ไม่ต้องชิน”
เบ้าตาของเฟิงเหยาเหยารวมน้ำตาเอาไว้ ดูเหมือนน้อยใจถึงขีดสุด แต่น้ำตาก็ยังดื้อดึงค้างอยู่ไม่ยอมไหล
เฟิงเหมี่ยนฝืนอาการปวดกระเพาะเข้ามาไกล่เกลี่ย “คุณโจว เหยาเหยายังเป็นเด็ก พูดจาไม่ค่อยมีขอบเขต เธอแค่กลัวคุณจะเหนื่อยเกินไป เป็นห่วงคุณเฉย ๆ คุณอย่าไปถือสาเลย”
เขาขยี้ผมเฟิงเหยาเหยาอีกครั้ง ปลอบว่า “เอาละเหยาเหยา คุณโจวแค่ล้อเล่นกับเธอ ไม่ต้องกลัว”