เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
กล้องในห้องไลฟ์สั่นไหวเวยเวย ราวกับแม้แต่กล้องความละเอียดสูงที่ทีมงานรายการจัดมาให้ ยังเผลอเหม่อไปกับภาพตรงหน้า
ชายรูปร่างสูงใหญ่โอบรั้งหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบาจนเผลอเหม่อ ชั่วขณะนั้น เขาซุกหน้าลงในเส้นผมสีดำนุ่มสลวยของเธอ แล้วกระซิบข้างหูเบา ๆ
ภาพนี้มันระเบิดอารมณ์สุด ๆ
เสียงที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทำให้ในหัวของเฉิงเจี้ยนเวยดัง “ตู้ม” ขึ้นมา แล้วว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เงาร่างที่คล้ายว่าจะเป็นโจวฉือเหยี่ยนคนนั้น กลายเป็นเขาจริง ๆ !
“ฉันไม่ระวังเอง”
เธอชะงักไปเต็ม ๆ 3 วินาที กว่าจะเอ่ยออกมาเบา ๆ แล้วรีบลุกขึ้น จากนั้นก็ยัดหมอนในมือให้เขาไปโดยไม่รู้ตัว
โจวฉือเหยี่ยนค่อย ๆ เลื่อนมือออกจากเอวของเฉิงเจี้ยนเวยอย่างใจเย็น กอดหมอนที่เป็นของเฉิงเจี้ยนเวยไว้ สีหน้าไม่เห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย แต่โคนหูกลับแดงเรื่อขึ้นเงียบ ๆ